parachute

5 augustus 2006. Samen met aantal collega's van Yvonne van De Boer Tenten me over laten halen tot een zogenaamdeTandemsprong. Nog voordat ik het wist stond ik op de lijst met deelnemers met dank aan Jochem en Yvonne. Maakte me toch wel iets zorgen en was voorafgaande dagen toch menig keer in slaap gevallen met de visualisaties van het moment waarop ik uit het vliegtuigje zou springen. Het verkennen van de website van Paracentrum Texel maakte mij niet echt geruster.

De dag zelf werd er eentje om nooit te vergeten. Geweldig weer, leuk stel mensen en dan natuurlijk de sprong zelf. Ik kan me geen hoger adrenaline gehalte bij mezelf herinneren.

Met z'n dertienen als sardientjes in het kleine vliegtuigje naar een hoogte van 9000 voet (kilometertje of 3 !!). Door de volgorde van instappen moest Yvonne als eerste, ik als tweede springen. In een soort tuigje vastgesnoerd aan de instructeur. Vlak voor het bereiken van de gewenste hoogte alles nog even controleren en goed aansnoeren. Het vliegtuigje nam wat snelheid terug en het springluik ging open...waaaauuuuww... Op die hoogte gewoon een deur open doen waar je echt uit kunt vallen. Yvonne schuifelt zittend met vastgebonden instructeur op haar rug naar de opening en gaat op de rand zitten. Mijn cameraman hangt dan al uit het vliegtuig om alles te filmen. Sneller dan ik dacht valt Yvonne samen met instructeur voorover uit het vliegtuig, met een waanzinnige snelheid de onwerkelijke diepte in. Toch wel een van de vreemdste momenten die ik ooit heb meegemaakt.

Vervolgens ben ik aan de beurt. Zelfde ritueel, zittend schuifelen naar de opening in het vliegtuig. Samen met instructeur op de rand van de cabine zittens kijk ik even naar beneden, shit wat hoog. Even naar achteren en dan voorover het vliegtuigje uit. De snelheid, de hoogte, het geluid lijken allemaal onwerkelijk. De camaraman "vliegt" vlak voor m'n gezicht mee in de vrije val naar beneden en spoort mij aan "thumbs-up" tekens te geven (zie foto's) terwijl ik eigenlijk bezig ben met het beseffen wat er nu allemaal gebeurt. We vallen naar de wolken toe die vreemd genoeg erg laag blijken te hangen. Wat een onwijs gevoel, ik had moeite om alles te beseffen. Dan gaat (na ongeveer 30 seconden, die trouwens veel korter lijjken) de parachute open en met een gedempte schok verdwijnt het enorme windgeruis en volgt er een soort vreemde rust. We glijden langzaam af naar de grond. Een geweldig uitzicht over Texel en de kustlijnen. We maken nog een soort kurkentrekker beweging en het vliegveldje komt al redelijk dichtbij. Een perfecte landing. Yvonne is inmiddels ook geland, hoewel iets onorthodox. De adrenaline blijft nog eventjes hangen en het lijkt allemaal erg onwerkelijk, maar wat een waanzinnige ervaring.

Na afloop nog gezellig wat gedronken, nagepraat en vooral even alle indrukken verwerken. Dat verwerken duurde bij mij nog minstens de hele dag. Achteraf toch blij dat ik, hoewel enigzins geforceerd, heb meegedaan. Dit vergeet je volgens mij nooit meer, super !!